Λύπη...

Το θέμα "Συναισθήματα" είναι ουσιαστικά αστείρευτο κι έτσι συχνά επιστρέφουμε σε αυτό με νέες δραστηριότητες. Το κομμάτι Λύπη είναι πολύ σημαντικό καθώς είναι ένα δυνατό συναίσθημα που βιώνουμε όλοι. Έφτασε λοιπόν η ώρα στο νηπιαγωγείο μας ν' ασχοληθούμε κι επισήμως με τις μικρές & μεγάλες μας λύπες.

Η μασκότ του προγράμματος των Συναισθημάτων, η γλυκιά μας Λίτσα, μας επισκέφθηκε μια Παρασκευή του Δεκέμβρη φανερά στενοχωρημένη... Αμέσως τα παιδιά έσπευσαν να ρωτήσουν τι της συμβαίνει κι εκείνη απάντησε ότι αισθάνεται λύπη χωρίς να μπορεί να εξηγήσει όμως το λόγο [κυρίως για να μην επηρεάσει τα παιδιά ώστε να μιλήσουν αυθόρμητα για τις δικές τους ιστορίες] κι ότι δεν ξέρει τι να κάνει για να της περάσει...

Συζητήσαμε αρκετά για όσα μας προξενούν λύπη αλλά κυρίως ανταλλάξαμε ιδέες για το πως να διώχνουμε τη λύπη μακριά. Τα νήπια θυμήθηκαν κάποιες από τις τεχνικές αντιμετώπισης του θυμού που είχαμε συζητήσει τις προηγούμενες εβδομάδες και τις ανέφεραν στις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της λύπης, όμως η σκέψη τους, όπως καταγράφηκε και στο παρακάτω ιστόγραμμα, αυτή τη φορά ήταν πιο πλούσια και πιο πολύπλοκη.

Η Λίτσα μας πρότεινε να διαβάσουμε ένα υπέροχο αν και κάπως λυπητερό παραμύθι, "Το κρυμμένο νερό" της Λιλής Λαμπρέλλη [εκδ. Πατάκη] και στο τέλος της ιστορίας τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να εντοπίσουν τα λυπητερά στοιχεία, το ευτυχές τέλος, την έννοια της φιλίας και της αυτοθυσίας αλλά και να κρίνουν και τις δυσκολίες, τις επιλογές και τις πράξεις των ηρώων καθώς και να φανταστούν τη ζωή στον τόπο τους... ένα τόπο χωρίς νερό! 

Σημειωτέον ότι τις μέρες αυτές η θεματική ενότητα του νερού ήταν το βασικό αντικείμενο μελέτης στην τάξη μας με πληθώρα δραστηριοτήτων, οπότε μέσω του παραμυθιού αυτού εντάχθηκαν και τα συναισθήματα στο τρέχον πρόγραμμα. Επομένως, οι απόψεις των παιδιών σχετικά με τις συνέπειες της λειψυδρίας, που αποτυπώνονται στο ιστόγραμμα που ακολουθεί, είναι επηρεασμένες από τα στοιχεία που έχουν επεξεργαστεί στην τάξη στα πλαίσια της γνωριμίας με το θέμα "Νερό". 

Τέλος, όπως συνηθίζεται, η Λίτσα ζήτησε από τα νήπια να της ζωγραφίσουν ένα λυπημένο ανθρωπάκι μαζί με την αιτία της στενοχώριας του αλλά και τον τρόπο που τη διώχνει μακριά. Ιδού οι ζωγραφιές και τα σχόλια των παιδιών αναλυτικά:

Μια όμορφη ζωγραφιά, δυστυχώς χωρίς σχόλια καθώς ο δημιουργός προτίμησε να εξασκηθεί 
στο κόψιμο... Δεν πειράζει, την άλλη φορά. 

Μεγάλος Θυμός μικρών ανθρώπων...

Το τέταρτο μάθημα του κοινωνικοσυναισθηματικού προγράμματος Strong Start που ακολουθούμε είναι αφιερωμένο στο Θυμό, ένα από τα βασικά δυνατά [δηλ. αρνητικά] συναισθήματα κι είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να μας βοηθήσει να τον αναγνωρίζουμε και να τον διαχειριζόμαστε. Η μασκότ-σύμβολο του προγράμματος, η γαντόκουκλα καμηλοπάρδαλη, ήρθε και πάλι στην τάξη μας. Αυτή την ημέρα όμως δεν ήταν γλυκιά και χαριτωμένη αλλά απόμακρη κι απότομη. Όταν τα παιδιά τη ρώτησαν τι έχει εκείνη παραδέχτηκε πως ήταν πολύ θυμωμένη κι είπε στα παιδιά τι της είχε συμβεί. Έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση για το θυμό και τις αιτίες του αλλά και τις αντιδράσεις που έχουμε όλοι όταν θυμώνουμε. Τότε η Λίτσα [η κούκλα] θυμήθηκε ένα από τα αγαπημένα της παραμύθια και πρότεινε να το διαβάσουμε, το θέμα του βέβαια ήταν ο θυμός...

Mireille d' Allance [εκδ. Ηλίβατον]

Εν συντομία, ο ήρωας του παραμυθιού αυτού βιώνει ένα μεγάλο θυμό και ξεσπά σε βίαιη συμπεριφορά, καταστρέφοντας ουσιαστικά τον προσωπικό του χώρο μέχρι να ξεθυμάνει... Όπως παρατήρησαν τα νήπια, έκανε πολλά λάθη όταν ήταν θυμωμένος:

• πέταξε πράγματα
• έβγαλε μια μεγάλη φωνή
• δεν έφαγε
• αγρίεψε και σφίχτηκε
• μίλησε άσχημα στο μπαμπά του
• χτύπησε την πόρτα
• χτύπαγε τα πόδια του

Οι αντιδράσεις του παιδιού αυτού απετέλεσαν αντικείμενο συζήτησης σχετικά με την αποδοχή του δυνατού αυτού συναισθήματος, που είναι απολύτως φυσιολογικό ακόμη και σε μικρές ηλικίες αλλά και το σωστό & το λάθος τρόπο να διαχειριζόμαστε το θυμό μας. Τα νήπια μοιράστηκαν τις δικές τους εμπειρίες θυμού και έκαναν διάφορες προτάσεις για πιο αποδεκτούς τρόπους έκφρασης του θυμού. Είχαν και πολλές όμορφες ιδέες για το πως μπορούμε να ξεπεράσουμε το θυμό μας, οι οποίες αποτυπώνονται στο παρακάτω ιστόγραμμα.

Αμέσως μετά τη συζήτηση ζητήθηκε από τα νήπια να αποτυπώσουν εικαστικά το συναίσθημα του θυμού. Ιδού τι ζωγράφισαν:

Οι δραστηριότητες συνεχίστηκαν με τα υπόλοιπα δυνατά συναισθήματα: τη λύπη και το φόβο & θ' αναρτηθούν σύντομα... 

Χαρτογραφώντας τη γειτονιά μας

Στα πλαίσια της διαρκούς μας προσπάθειας να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους, να βρούμε κοινά σημειά επαφής αλλά και ν' αποδεχτούμε τη διαφορετικότητά μας αναγνωρίζοντας τις διαφορές μας κι εκείνα τα στοιχεία που μας κάνουν μοναδικούς, αποφασίσαμε να συζητήσουμε και ν' αποκαλύψουμε το αγαπημένο μας σημείο στη γειτονιά. Μετά τη συζήτηση βέβαια ακολούθησε η εικαστική αναπαράσταση της περιοχής αυτής...

Πάνος

Στεφανία

Νικολέτα

Οι ζωγραφιές συγκεντρώθηκαν & μέσω επεξεργασίας στον ηλεκτρονικό υπολογιστή εκτυπώθηκαν σε σμίκρυνση για να χωρέσουν στον τελικό χάρτη, ο οποίος ετοιμάστηκε τις επόμενες μέρες. Ως αφετηρία χρησιμοποιήσαμε τη μακέτα-δρόμο της γωνιάς των αυτοκινήτων γιατί ήταν ο πιο προσιτός στο σκοπό μας χάρτης. 

Αποφασίσαμε να κάνουμε τη βάση από ανοιχτόχρωμο χαρτόνι [μετά από ψηφοφορία επικράτησε το ροζ] κι η δασκάλα έκανε την αρχή χωρίζοντάς το σε οικοδομικά τετράγωνα όπως η μακέτα μας. Από κει κι ύστερα αναλάβαμε μόνοι μας τη δημιουργία: Χωριστήκαμε σε ομάδες για να βάψουμε τους δρόμους, να ζωγραφίσουμε και να κόψουμε τα σπίτια της γειτονιάς αλλά και τα οχήματα και να φιλοτεχνήσουμε τους ελεύθερους - ανοιχτούς χώρους.

Η ομάδα των δρόμων...

Η ομάδα των σπιτιών...

Η ομάδα των οχημάτων...

Στο τέλος κολλήσαμε τις σμικρύνσεις των αγαπημένων μας σημείων μαζί με τα λόγια του κάθε παιδιού. Στο κέντρο, όπως φαίνεται καθαρά, τοποθετήσαμε το σχολείο μας γιατί πολλοί συμφώνησαν ότι είναι ένα μέρος που αγαπάμε πολύ. Έτσι ο χάρτης μας ολοκληρώθηκε και κοσμούσε την τάξη μας μέχρι περίπου τα Χριστούγεννα. 

Επίσης, με τη βοήθεια των γονιών μας τραβήξαμε φωτογραφία το αγαπημένο μας σημείο της γειτονιάς & με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο όλες οι φωτογραφίες έφτασαν στα χέρια της δασκάλας μας, η οποία τις συνέδεσε με τις ζωγραφιές και τις σκέψεις μας σε μία μίνι ταινία για να μπορούμε όλοι να βλέπουμε με λεπτομέρειες όλα όσα κρύβονται στη μικρογραφία του χάρτη μας. Κι είναι χαρά μας να μοιραζόμαστε την ταινία αυτή μαζί σας.