Χαρά...

Συνεχίζοντας την ενασχόλησή μας με τα συναισθήματα, είπαμε να συνδυάσουμε τις προτάσεις του προγράμματος Strong Start με την παγκόσμια ημέρα των διακαιωμάτων του παιδιού κι έτσι η Λίτσα η καμηλοπάρδαλη, η γλυκιά μας μασκότ, έφερε να διαβάσουμε το υπέροχο βιβλίο της Αλίξ Καμπρέρα "Το μαγικό κουτί της Αριάδνης" από τη σειρά των εκδ. Μεταίχμιο "Τα δικαιωμάτα του παιδιού". 

Στην ιστορία αυτή η Αριάδνη προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα των μικρών της φίλων και να τους δώσει χαρά... έχοντας ως αρωγό τη θετική της σκέψη! Πρώτη μας αποστολη ήταν να εξερευνήσουμε λίγο την έννοια της χαράς γι αυτό και δόθηκε στα παιδιά η οδηγία να πουν μία λέξη που τους έρχεται στο μυαλό όταν ακούνε τη λέξη χαρά... Η ιδεοθύελλα που προέκυψε ήταν καταιγιστική και το αποτέλεσμα καταγράφτηκε αρχικά στον πίνακα κι ύστερα στον υπολογιστή, δίνοντάς μας ουσιαστικά μια ιδέα για το τι χαροποιεί τα παιδιά.

Ακολούθησε το παραμύθι, όπου τα παιδιά διαπίστωσαν πόσο σημαντικό ήταν για το κοριτσάκι να βοηθήσει τους φίλους της να λύσουν τα διάφορα προβλήματα που είχαν, ώστε να νιώθουν χαρούμενοι! Τα νήπια συνειδητοποίησαν ότι η Αριάδνη κατάφερνε να λύνει όλα αυτά τα προβλήματα επειδή έκανε χαρούμενες/ θετικές σκέψεις και δεν απελπιζόταν στην πρώτη δυσκολία όπως οι φίλοι της. Βρήκαμε λοιπόν την ευκαιρία να παίξουμε μαζί με τη Λίτσα [τη μασκότ μας] ένα παιγνίδι ρόλων, κατά το οποίο τα παιδιά θα προσπαθούσαν να σκεφτούν θετικά όπως η Αριάδνη & να λύσουν τα ζητήματα που προβλημάτιζαν τη Λίτσα... 

Αξιοποιώντας τις θεωρίες και τις προτάσεις του Edward de Bono για τα "έξι καπέλα σκέψης", εστιάσαμε σε δύο είδη σκέψης: την αισιόδοξη / θετική σκέψη που σηματοδοτείται από το κίτρινο καπέλο & την αρνητική σκέψη που συμβολίζεται από το μαύρο καπέλο... Κάθε παιδί φόραγε ένα από τα δύο καπέλα [ή μάλλον στέμματα, όπως προτιμήσαμε εμείς] και προσπαθούσε να συζητήσει το πρόβλημα της μικρής καμηλοπάρδαλης...

Από το πρώτο κιόλας πρόβλημα που εξέθεσε η Λίτσα ["ξύπνησα σήμερα το πρωί και δε βρήκα φαγητό στο πιάτο μου..."], έγινε ξεκάθαρο ότι τα νηπιάκια μας είχαν ταυτιστεί με την ηρωίδα του παραμυθιού και προσπαθούσαν να βρουν λύση στο πρόβλημα χρησιμοποιώντας θετική σκέψη [ακόμη κι αν φορούσαν τα απαισιόδοξο μαύρο στέμμα...], οπότε ανέλαβε η νηπιαγωγός τον άχαρο ρόλο του δικηγόρου του διαβόλου που τα βλέπει όλα μαύρα και τα νήπια φόρεσαν μόνο το κίτρινο καπέλο & πρότειναν ενδιαφέρουσες λύσεις. Κρίμα που οι απολαυστικές τους συνομιλίες με τη Λίτσα δεν πρόλαβαν να καταγραφούν... θα υπάρξουν στο μέλλον όμως κι άλλες ευκαιρίες.

Στη συνέχεια δόθηκε στα παιδιά η ευκαιρία να εκφράσουν τη σκέψη τους ζωγραφίζοντας έναν χαρούμενο άνθρωπο & τις αιτίες της χαράς του... Είχε προηγηθεί, μερικές μέρες πριν, μία δραστηριότητα στον υπολογιστή όπου τα νήπια είχαν κληθεί να κάνουν εικασίες για την αιτία της χαράς ενός παιδιού,  δραστηριότητα στον υπολογιστή όπου τα νήπια είχαν κληθεί να κάνουν εικασίες για την αιτία της χαράς ενός παιδιού [βλ. ανάρτηση με τίλτο "Ορατά Συναισθήματα"], τώρα όμως δημιουργώντας τη δική τους εικόνα είναι πιο ελεύθερα να εκφράσουν και πιο δικά τους συναισθήματα. Ιδού τι αποκάλυψαν οι ζωγραφιές τους:

Η επίσκεψη στην Παραμυθοχώρα

Η επίσκεψή μας στην Παραμυθοχώρα ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία για τα νηπιάκια μας καθώς απόλαυσαν κάθε στιγμή της εκδρομής μας, από τη διαδρομή στο πούλμαν όπου παρατηρούσαν χαρούμενα κάθε υπόγειο πέρασμα & κάθε γέφυρα μέχρι βέβαια το μαγικό χώρο του θεάτρου και την ίδια την παράσταση που τα κράτησε κυριολεκτικά καθηλωμένα με τα υπέροχα σκηνικά & τις πρωτότυπες κούκλες. Η μάγισσα Φουφήχτρα μας ταξίδεψε στον παραμυθένιο κόσμο της & μας διασκέδασε αφάνταστα με τις περιπέτειές της. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι φτωχές αλλά ίσως σας δώσουν μία μικρή ιδέα για την επίσκεψή μας...
Στιγμιότυπα της παράστασης... [από τον ιστόχωρο της Παραμυθοχώρας]

Πριν την παράσταση, καθώς κολατσίζαμε...

Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης...

Ευχαριστούμε πολύ τους γονείς-συνοδούς για τη συμβολή τους στην εύρυθμη εξέλιξη της επίσκεψης αλλά και την ευχάριστη παρέα τους.
Και εις άλλα με υγεία!

Ο εορτασμός της 17ης Νοεμβρίου

Η επέτειος της 17ης Νοεμβρίου προσεγγίζεται με δυσκολία από τα παιδιά του νηπιαγωγείου καθώς οι έννοιες δημοκρατία - ελεύθερη έκφραση - αλληλεγγύη είναι αφηρημένες & δεν μπορούν να γίνουν με σαφήνεια κατανοητές από 5χρονα παιδιά.

Η Ντενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου στάθηκε για μια ακόμη φορά αρωγός στο δύσκολο έργο μας, δίνοντας την ευκαιρία στα νήπια να εξοικειωθούν με την έννοια της δημοκρατίας & της ελεύθερης επιλογής αρχηγού. Τα παιδιά λάτρεψαν την απλή αλλά σοφή ιστορία κι ακόμη συνεχίζουν να τη ζωντανεύουν με τις χαρτόκουκλες που έφτιαξαν...

Δεύτερο αλλά εξίσου σημαντικό βιβλίο της εποχής αυτής είναι και το αγαπημένο "στο δάσος" της Σοφίας Ζαραμπούκα, το οποίο ξανάφερε τα παιδιά σ' επαφή με την ιδέα της δικτατορίας... Μάλιστα μόνα τους χαρακτήρισαν ως δικτατορία τη συμπεριφορά του ελέφαντα να διώξει την εκλεγμένη κουκουβάγια από το γραφείο του αρχηγού & να πάρει τη θέση της. 

 Όσο πλησίαζε η μέρα της επετείου τα παιδιά ήρθαν σ' επαφή με οπτικοακουστικό υλικό που παρουσίαζαν απλουστευμένα & περιληπτικά το χρονικό του Πολυτεχνείου & εξέφρασαν σκέψεις κι απόψεις για τα γεγονότα των ημερών εκείνων. Με αφορμή φωτογραφίες από έντυπα της εποχής προσπάθησαν ν' αναδιηγηθούν την ιστορία & το αποτέλεσμα ισορροπεί ανάμεσα σε ρεαλισμό & φαντασία...

Αγαπημένη στιγμή των παιδιών ήταν βέβαια όταν παίρναν για λίγο το ρόλο των φοιτητών και φώναζαν το αγαπημένο σύνθημα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία", το οποίο οι περισσότεροι αναγνωρίζουν οπτικά & γράφουν στις αφίσες ή στις ζωγραφιές τους... Κι ακόμη βέβαια τραγουδούν τον αγαπημένο "Δρόμο".
Οι αφίσες που ετοιμάσαμε ομαδικά για να στολίσουμε το σχολείο και την τάξη λόγω των ημερών [με μικτή τεχνική ζωγραφικής & κολάζ] ήταν μια πολύ ευχάριστη εργασία για τα παιδιά. Ιδού στιγμιότυπα της διαδικασίας & τα ίδια τ' αποτελέσματα:

  

Και του χρόνου με υγεία!