Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά...

Τα όρια...μπορεί κανείς να μιλά για αυτά μέρες! Τα όρια αφορούν όλους μας και υπάρχουν παντού. Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να είμαστε λειτουργικοί, να συνεργαζόμαστε, να οργανωνόμαστε και να είμαστε αποδοτικοί. Τα όρια δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του, να αντλεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση και ασφάλεια, να εξελίσσεται και να δημιουργεί.

Γιατί μέσα στην οικογένεια οι γονείς βάζουν όρια στα παιδιά και δεν τα αφήνουν να τα ανακαλύψουν μόνα τους; Γιατί επιφορτίζονται εκείνοι με το απαιτητικό αυτό έργο, που στην πράξη αποδεικνύεται αρκετά ζόρικη υπόθεση;

Μα, γιατί τα παιδιά δεν κατανοούν τη χρησιμότητα των ορίων! Δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να αναστέλλουν τις επιθυμίες τους, να ασκούν αυτοέλεγχο, να λειτουργούν υπεύθυνα, να συμπονούν τους γύρω τους. Εκτός αυτού, αν οι γονείς δε θέσουν όρια, τότε το παιδί αισθάνεται ανυπεράσπιστο και απροστάτευτο, αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως απειλή, συνεχώς μεταβαλλόμενο και το γονιό ως ανίσχυρο.

Μπερδεύεται και δεν μπορεί να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη εικόνα του άγνωστου κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώνει, αλλά και των προθέσεων και των συναισθημάτων των γονιών του απέναντί του. Νιώθει δυστυχισμένο, αποθαρρυμένο, ανασφαλές και συχνά εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του.

Ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες και σαφή όρια δεν είναι ένα παιδί ελεύθερο. Αντίθετα, είναι ένα παιδί σκλαβωμένο σε μια ασαφή και περίπλοκη δομή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να καλλιεργήσει το αίσθημα της υπευθυνότητας και της συνεργασίας.

Από την άλλη, το παιδί που ζει και μεγαλώνει σε ένα υπερβολικά αυστηρό περιβάλλον, βομβαρδισμένο από αυταρχικούς και υπερβολικούς κανόνες, δυσκολεύεται να αναπτύξει ενδιαφέροντα, κλίσεις και προτιμήσεις. Συχνά είναι ένα παιδί με χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης που μπορεί όμως μελλοντικά να εμφανίσει έντονα σημάδια ανυπακοής και αντίδρασης.

Συνεχίστε να διαβάζετε...

Το άρθρο αυτό γράφτηκε από την ψυχολόγο Ευγενία Δουβαρά. [Πηγές: psychografimata & the clown]

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον και χρήσιμο για όλους τους γονείς & μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο ακολουθώντας το σύνδεσμο επάνω ή στη σελίδα Χώρος γονέων του ιστολογίου μας.

Όλα όσα χρειάζεται να ξέρω τα έμαθα στο νηπιαγωγείο...

Καθώς η νέα σχολική χρονιά ξεκινά κι οι γονείς φέρνουν τα παιδάκια τους στο νηπιαγωγείο, συχνά εκφράζονται απορίες κι ανησυχίες σχετικά με τη λειτουργία του σχολείου, το πρόγραμμα των παιδιών, τους εκπαιδευτικούς στόχους αυτής της βαθμίδας. Ευτυχώς, οι περισσότεροι έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι στο νηπιαγωγείο δεν κάνουμε μόνο τραγουδάκια, παραμυθάκια και παιγνίδια αλλά συνεισφέρουμε στην ολόπλευρη ανάπτυξη του κάθε παιδιού. Ένας από τους πιο εύστοχους τρόπους να μιλήσει κανείς για το πρόγραμμα σπουδών του νηπιαγωγείου είναι να δανειστεί ένα απόσπασμα από το πολυδιαβασμένο βιβλίο του Robert Fulghum:

«... Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο. 

Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα: 

• Να μοιράζεσαι τα πάντα. 
• Να παίζεις τίμια. 
• Να μη χτυπάς τους άλλους. 
• Να βάζεις ξανά τα πράγματα εκεί που τα βρήκες. 
• Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου. 
• Να μην παίρνεις πράγματα που δεν είναι δικά σου. 
• Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον. 
• Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό. 
• Να κοκκινίζεις. 
• Τα ζεστά κουλουράκια και το κρύο γάλα κάνουν καλό. 
• Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή: να μαθαίνεις, να σκέπτεσαι, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο. 
• Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα. 
• Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους. 
• Να αναγνωρίζεις τα θαύματα: Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό. 
• Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς. 
• Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ. 

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής, η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή. 

Πάρτε οποιαδήποτε απ’ αυτές τις συμβουλές, εκφράστε την με πιο επιτηδευμένες λέξεις ενηλίκων και εφαρμόστε την στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας και θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη και σταθερή. 

Σκεφτείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι εμείς οι άνθρωποι τρώγαμε γάλα με κουλουράκια γύρω στις τρεις το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε κάτω από τις κουβέρτες για έναν υπνάκο. 
Ή, αν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως βασική αρχή να βάζουν πάντα τα πράγματα εκεί που τα βρήκαν και να καθαρίζουν τις τσαπατσουλιές τους. 
Είναι ακόμη αλήθεια, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, πως όταν βγαίνετε έξω στον κόσμο είναι καλύτερα να κρατιέστε από το χέρι και να μένετε μαζί με τους άλλους... 

Στο βιβλίο αυτό ο Robert Fulghum αναφέρει επίσης:

...Τελικά πρέπει να σας πω πως έχω άδεια παραμυθά. Ένας φίλος μου μού την έβγαλε και την κρέμασε στον τοίχο, πάνω από το γραφείο μου. Αυτή η άδεια μού επιτρέπει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου, για να ξαναβάζω σε σειρά τις εμπειρίες μου και να προωθώ το μύθο, όσο αυτός εξυπηρετεί κάποια όψη της αλήθειας. Ακόμη περιέχει το "πιστεύω" ενός παραμυθά: 

* Πιστεύω ότι η φαντασία είναι πιο δυνατή από τη γνώση. 
* Ότι ο μύθος είναι πιο δραστικός από την ιστορία. 
* Ότι τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τα γεγονότα. 
* Ότι η ελπίδα πάντα θριαμβεύει έναντι της εμπειρίας. 
* Ότι το γέλιο είναι η μόνη θεραπεία της θλίψης. 
* Και πιστεύω ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο. 
Προσπάθησα πολύ να μη γράψω κάτι που θα γινόταν η αιτία να μου αφαιρέσουν την άδεια...». 

Το βιβλίο «Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο νηπιαγωγείο» του Robert Fulghum κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Λύχνος & Λιβάνης

Out of Eden Learn - Footstep 6

Looking ahead

Η τελευταία μας αποστολή για το Learning Journey 1 ήταν μια δραστηριότητα αναστοχασμού και σχεδίων για το μέλλον. Συζητήσαμε με τα παιδιά για το φετινό μας ταξίδι στο πλευρό του Paul & τους δόθηκε η ευκαιρία ν' αναπολήσουν τις αγαπημένες τους στιγμές & ν' αξιολογήσουν το πρόγραμμα συμπληρώντας ατομικά ένα ερωτηματολόγιο με τις εντυπώσεις τους. Έπειτα σκεφτήκαμε για πιθανά και απίθανα μελλοντικά ταξίδια και κάθε νήπιο μίλησε για τα μέρη που θα ήθελε να επισκεφθεί καθώς και τι θα ήθελε να μάθει πηγαίνοντας εκεί. Οι σκέψεις τους, ως συνήθως, κατεγράφησαν και μαζί με τις ζωγραφιές τους έφτιαξαν το τελευταίο μας βιβλίο για το φετινό Out Of Eden Learn.

Πατήστε εδώ για να δείτε το βιβλιαράκι μας

Αυτά αγαπητοί μας φίλοι για φέτος! 
Καθώς η σχολική χρονιά ολοκληρώθηκε, ευχόμαστε σε όλους μας τους φίλους "Καλό Καλοκαίρι"...
Ραντεβού το Σεπτέμβρη γεμάτοι όρεξη για νέες εξερευνήσεις!!!

Out of Eden Learn - Footstep 5

Documenting the every day

Το πέμπτο γράμμα του Paul έφθασε μετά το Πάσχα στο σχολείο μας και προς μεγάλη μας απογοήτευση δεν είχε φωτογραφικό υλικό, όπως τα προηγούμενα... Η απογοήτευση μας όμως υποχώρησε όταν πληροφορηθήκαμε ότι μας είχε στείλει ένα ηχητικό μήνυμα και δύο βίντεο για να συζητήσουμε... Έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι τα νήπια επέμειναν ν' ακούσουν το ηχητικό μήνυμα του Paul στ' αγγλικά κι όχι μόνο τη μετάφραση, γενικώς η αγγλική γλώσσα τους έχει τραβήξει την προσοχή από την αρχή του προγράμματος & τους έχει φανεί ιδιαίτερως παράξενο/εντυπωσιακό να επικοινωνούν με ανθρώπους σε διαφορετική γλώσσα! 

Το μήνυμα του Paul "River of culture" μιλούσε για τις διάφορες κουλτούρες που συναντά στο ταξίδι του & τα συνοδευτικά βίντεο παρουσίαζαν δείγματα πολιτισιμού/κουλτούρας από διάφορα μέρη του ταξιδιού. Διερευνώντας την πρότερη γνώση των νηπίων, ήταν αναπόφευκτο να τεθεί το ερώτημα: "Μήπως ξέρετε τί είναι αυτή η κουλτούρα για την οποία μιλάει ο Paul; Τί νομίζετε ότι σημαίνει κουλτούρα ή ίσως έχετε ακούσει τη λέξη πολιτισμός...;" Τα περισσότερα νήπια κούνησαν αρνητικά το κεφάλι τους κι είπαν ότι δεν το είχαν ξανακούσει ενώ ελάχιστα προσπάθησαν να μαντέψουν. Όμως οι εικασίες τους είναι πραγματικά εντυπωσιακές διότι αποκαλύπτουν λεκτικούς [κυρίως] συνειρμούς που δίνουν σημαντικά στοιχεία για το πως λειτουργεί η σκέψη τους... π.χ. μερικά παιδιά, μάλλον επηρεασμένα από τα πρώτα γράμματα της λέξης πολιτισμός υπέθεσαν ότι πρόκειται για "πολιτεία" ή πόλεμο"... ένα άλλο μάλλον συνέδεσε την παράξενη λέξη 'κουλτούρα' με την άλλη παράξενη λέξη 'χούντα' και μίλησε για τανκς & τον Παπαδόπουλο, κάποια συνέδεσαν την έννοια με το ταξίδι του Paul λέγοντας ότι κουλτούρα είναι "το τρένο" και "να ψάχνεις σ' όλες τις χώρες ν' ανακαλύπτεις πράγματα"... τέλος, ένα κοριτσάκι μάντεψε ότι κουλτούρα είναι δυο καρδιές με βελάκια ενώ ένα προνήπιο αγοράκι είπε ότι είναι "πάγος". Θα ήταν πολύ αποκαλυπτική εδώ η χρήση της ρουτίνας σκέψης "What makes you say that?" για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους συνειρμούς των παιδιών αυτών, αλλά δεδομένης της μικρής συμμετοχής της ομάδας στην ιδεοθύελλα αυτή, η περαιτέρω ενασχόληση θα κούραζε την πλειοψηφία, οπότε οι παραπάνω σκέψεις παραμένουν αινιγματικές...

Μετά παρακολουθήσαμε τα δύο βιντεάκια του Paul & προσπαθήσαμε να διακρίνουμε στοιχεία κουλτούρας όπως μας τα εξηγούσε εκείνος στο μήνυμά του. Τα παιδιά όντως εντόπισαν τέτοια στοιχεία στα ρούχα των ανθρώπων, στον τρόπο που φτιάχνουν τον καφέ τους, στον τρόπο που κάθονται, στα σπιτικά τους, στα φαγητά τους... Για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε την 5η μας αποστολή θα έπρεπε να επιλέξουμε ένα στοιχείο της καθημερινής μας ζωής που ν' αντιπροσωπεύει τη δική μας κουλτούρα & να το παρουσιάσουμε στην πλατφόρμα του Out of Eden Learn. Μετά από αρκετές προτάσεις, αποφασίσαμε να εστιάσουμε σ' ένα πασχαλινό έθιμο, το βάψιμο των αυγών. Συζητήσαμε τη διαδικασία, σύμφωνα με τις πρόσφατες εμπειρίες των παιδιών, βρήκαμε εικόνες στο διαδίκτυο [για να μην ζωγραφίσουμε πάλι εμείς ως συνήθως] και ιδού:

πασχαλινά αυγά

Πρόσφυγες - Ειρήνη

Καθώς το θέμα των προσφύγων μας απασχόλησε έντονα χάρη στο κείμενο του Paul για τους συλλέκτες ντομάτας - Σύριους πρόσφυγες στην Ιορδανία, παρουσιάστηκε στα παιδιά ένα σύντομο βίντεο για μία μικρή προσφυγοπούλα, την Ειρήνη, το οποίο μπορείτε να βρείτε στo you tube. Ακολούθησε συζήτηση για το ταξίδι της μικρής Ειρήνης & τα νήπια προσπάθησαν να θυμηθούν τα διάφορα μέρη από τα οποία πέρασε η Ειρήνη και πως της φέρθηκαν εκεί. Με βασική επιδίωξη να κατανοήσουν τα παιδιά εις βάθος την ιστορία, αφού την αναδιηγηθήκαμε, τα νήπια χωρίστηκαν σε ζευγάρια και ανέλαβαν να εικονογραφήσουν τον κάθε τόπο απ' όπου πέρασε η Ειρήνη. Στα έργα τους καθρεφτίστηκε η συμπεριφορά των κατοίκων του κάθε τόπου απέναντι στη μικρή προσφυγοπούλα, αποδεικνύοντας ξεκάθαρα πόσο καλά είχαν καταλάβει την ιστορία. Ιδού:

Πολύ σημαντικό ήταν το τελευταίο σκέλος της δραστηριότητας αυτής όπου τα παιδιά κλήθηκαν να αξιολογήσουν τη συνεργασία που είχαν με το ζευγάρι τους αλλά και την ίδια την εργασία. Κάθε παιδί ατομικά κλήθηκε να εκφράσει τη γνώμη του, διότι σε προγενέστερη περίπτωση ομαδικής απόπειρας αξιολόγησης τα νήπια επηρεάζονταν από τις απόψεις των συνομηλίκων τους. Ενδιαφέρον έχει και το γεγονός ότι κάποια παιδιά προχώρησαν και σε σχόλια για το πως θα μπορούσε η συνεργασία τους με το ζευγάρι τους να γίνει καλύτερη. Κάποια παιδιά που έκαναν την εργασία χωρίς συνεργάτη διότι δε βρήκαν κάποιον της αρεσκείας τους, αξιολόγησαν τη δική τους εμπειρία κι εξέφρασαν κατά πόσο τους άρεσε η 'σόλο' εργασία ή αν θα προτιμούσαν τελικά να είχαν βρει συνεργάτη.

Out of Eden Learn - Footstep 4

Listening to neighbors' stories

Το τέταρτο γράμμα του Paul έφτασε στο σχολείο μας αρχές Απριλίου για να μας διηγηθεί μία λυπητερή ιστορία ξεριζωμένων ανθρώπων που γνώρισε ο Paul καθώς ταξίδευε στην Ιορδανία. Ο γλαφυρός του λόγος για τις κακουχίες των προσφύγων ενεργοποίησε τη σκέψη μας κι ανταλλάξαμε απόψεις κι εμπειρίες επί του θέματος αφού τα νήπια έχουν σημαντική επαφή με τα θέματα της επικαιρότητας. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι παρ' όλο που δουλεύουν σκληρά ολημερίς στα χωράφια μαζεύοντας ντομάτες & ζουν σε σκηνές, είχαν φροντίσει να στολίσουν το χώρο τους με κεντήματα που είχαν πάρει μαζί τους για να θυμούνται το χαμένο τους σπίτι... Τα παιδιά ευαισθητοποιήθηκαν πολύ με αυτήν την ιστορία και μπήκαν στη διαδικασία να σκεφθούν τι θα επέλεγαν να πάρουν μαζί τους εάν -ό μη γένοιτο- έπρεπε να εγκαταλείψουν για πάντα το σπίτι τους & βέβαια να το ζωγραφίσουν... Οι απαντήσεις τους ήταν αρκετά συνηθισμένες για την ηλικία τους, αφού οι περισσότεροι ανέφεραν τα παιγνίδια τους, αλλά πραγματικά ενδιαφέρουσες αφού κάποιοι θυμήθηκαν ν' αναφερθούν και στα αγαπημένα τους βιβλία, εγασίες αλλά και οικογενειακές φωτογραφίες. Η παρακάτω κινούμενη εικόνα παρουσιάζει τις σκέψεις τους, στ' αγγλικά όμως αφού δημιουργήθηκε για την πλατφόρμα του προγράμματος.

Αποστολή μας αυτή τη φορά ήταν να πάρουμε συνέντευξη από κάποιον μεγάλο που έχει ζήσει στη γειτονιά μας αρκετά χρόνια ώστε να μάθουμε περισσότερο για τον τόπο που ζούμε. Προσκαλέσαμε μία γλυκύτατη γιαγιά, την Κα Εύα, που ζει στο Κερατσίνι μας από τα μικρά της χρόνια και καθώς την περιμέναμε, ακολουθήσαμε τις οδηγίες του Paul για το πως να γίνουμε καλοί δημοσιογράφοι:

α) να ακούμε προσεκτικά

β) να κάνουμε ανοιχτές ερωτήσεις [που να μην μπορούν ν' απαντηθούν με Ναι-Οχι]

γ) ν' αφήνουμε τη σιωπή να μπαίνει ανάμεσα στις ερωτήσεις δίνοντας την ευκαιρία στον άνθρωπο απέναντί μας να σκεφθεί κι έτσι να μας πει πιο όμορφα πράγματα...

Προετοιμάσαμε λοιπόν τις ερωτήσεις που θα της κάναμε, φροντίζοντας να είναι "ανοιχτές", τις καταγράψαμε σε χαρτιά, πήρε ο καθένας από μία και κάναμε και μερικές δοκιμές για να βεβαιωθούμε ότι θυμόμαστε τι γράφει το κάθε χαρτάκι.

 

Αυτό που ήταν πραγματικά εντυπωσιακό όμως ήταν οι ίδιες οι ερωτήσεις... δύσκολα περιμένει κανείς από 5χρονα παιδιά να σκεφθούν πάνω από 3-4 ουσιαστικές ερωτήσεις αλλά η συγκεκριμένη ομάδα όχι μόνον διαμόρφωσε πολλές και ποικίλες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις κατά το στάδιο της προετοιμασίας, αλλά και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, αυθόρμητα, έθεσαν περισσότερα ερωτήματα στην Κα Εύα, είτε διευκρινιστικά είτε διερευνητικά, ερωτήματα που της έδωσαν την ευκαιρία να θυμηθεί περισσότερες λεπτομέρειες από την παιδική της ηλικία και να μας την αφηγηθεί με σχεδόν παραμυθένιο τρόπο, κρατώντας το ενδιαφέρον των μικρών μαθητών αμείωτο παρά το γεγονός ότι η δραστηριότητα κράτησε περισσότερο από 20 λεπτά [που είναι πολύ μεγάλο διάστημα για τόσο μικρά παιδιά να παραμείνουν συγκεντρωμένα].

Οι αρχικές ερωτήσεις λοιπόν ήταν οι εξής:

1) Πώς σας λένε;

2) Τι δουλειά κάνετε;

3) Πώς νιώθετε για τη δουλειά σας;

4) Σε ποιο μέρος του Κερατσινίου ζείτε;

5) Τί θυμάστε από τα παλιά χρόνια;

6) Πώς ζούσατε τότε;

7) Όταν ήσασταν μικρή τί κάνατε;

8) Όταν ήσασταν μικρή πώς ήσασταν (εμφανισιακά);

9) Όταν ήσασταν μικρή πώς ήσασταν (σαν χαρακτήρας;)

10) Όταν ήσασταν μικρή πώς νιώθατε;

11) Όταν ήσασταν μικρή πού ακριβώς ζούσατε;

12) Όταν ήσασταν μικρή πού πηγαίνατε σχολείο;

13) Όταν ήσασταν μικρή πώς νιώθατε για το σχολείο σας;

14) Όταν ήσασταν μικρή τί ρούχα φοράγατε;

15) Όταν ήσασταν μικρή τί φαγητά υπήρχαν;

16) Όταν ήσασταν μικρή ποιο ήταν το αγαπημένο σας φαγητό;

17) Πώς έχει αλλάξει η γειτονιά μας;

18) Πώς νιώθετε γι' αυτές τις αλλαγές;

Την επόμενη μέρα θυμηθήκαμε τη συνέντευξη με την Κα Εύα και τα παιδιά μίλησαν για όσα τους έκαναν εντύπωση από τα λόγια της, όσα τους φάνηκαν παράξενα, απρόσμενα, ενδιαφέροντα... Οι απόψεις τους κατεγράφησαν και με τη βοήθεια διαδικτυακού φωτογραφικού υλικού, αποτέλεσαν τις διαφάνειες που ανεβάσαμε στην πλατφόρμα του Out of Eden Learn  για τα παιδιά από τις άλλες χώρες. Ιδού:

Out of Eden Learn - Footstep 3

Taking neighborhood walks

Το τρίτο γράμμα του Paul συνοδευόταν από ένα υπέροχο κείμενο στο οποίο μας μιλούσε για τις καμήλες του, τη ζωή μαζί τους, τις παραξενιές τους και τις ανάγκες τους. Ήταν άκρως διασκεδαστικό αλλά και αποκαλυπτικό. Τα νήπια εξέφρασαν διάφορες απόψεις για τα συμπαθή αυτά ζώα και χρησιμοποιώντας τη ρουτίνα σκέψης "Step Inside" προσπάθησαν να μπουν στο μυαλό των καμήλων για να πουν τι μπορεί να έλεγαν αυτές για τον Paul & τη συμπεριφορά του... 

Όλες οι απόψεις κατεγράφησαν και αναρτήθηκαν στην τάξη, για να μπορέσουμε όμως να τις μοιραστούμε με τα παιδιά των άλλων χωρών στην πλατφόρμα του προγράμματος Out of Eden Learn, οι ιδέες μεταφράστηκαν στ' αγγλικά, χωρίστηκαν σε δύο τύπους: Αυτές που αφορούσαν τον Paul έγιναν μία μίνι ταινία με τίτλο "A Paul-logy" εμπνευσμένο από το δικό του "Camel-ology" κι αυτές που ήταν γενικές σκέψεις μετατράπηκαν σε κινούμενες εικόνες. 

Ο ίδιος μάλιστα ο Paul Salopek σχολιάζοντας στο Twitter το "Α Paul-logy" έγραψε "... a camel love letter from Greece", σχόλιο το οποίο βέβαια μας γέμισε χαρά. 

Αφήνοντας στην άκρη τις καμήλες που μας ενθουσίασαν, αφιερώσαμε χρόνο και ενέργεια στην υλοποίηση της αποστολής που μας ανέθεσε ο Paul: Έπρεπε να γνωρίσουμε καλύτερα την περιοχή μας, να κάνουμε τους ρεπόρτερ προσπαθώντας να ανακαλύψουμε καινούρια στοιχεία στο οικείο μας περιβάλλον, κοιτάζοντας αργά και προσεκτικά γύρω μας π.χ. καθώς ερχόμαστε στο σχολείο και αποτυπώντας φωτογραφικά τις ανακαλύψεις μας. Μας πρότεινε ακόμη να εστιάσουμε σε λεπτομέρειες, κοιτάζοντας τ΄αντικείμενα από διαφορετικές πλευρές ή/και χρησιμοποιώντας εργαλεία που θα διαφοροποιήσουν την οπτική μας όπως κυάλια, μεγεθυντικούς φακούς κλπ. 

Δεδομένης της αντικειμενικής δυσκολίας να περπατήσουμε όλοι μαζί στους δρόμους γύρω από το σχολείο μας, αποφασίσαμε να παρατηρήσουμε από κοντά την αυλή μας και να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα ευρήματα για να φέρουμε σε πέρας την αποστολή μας. Όλη η σειρά των δραστηριοτήτων αυτών έχουν παρουσιαστεί σε προηγούμενη ανάρτηση, οπότε εδώ σας παρουσιάζουμε το υλικό που τελικά αναρτήθηκε στην πλατφόρμα του Out of Eden Learn, με τη μορφή φωτογραφιών και βίντεο, στο οποίο προβάλλονται οι σκέψεις των παιδιών από τη δραστηριότητα εμψύχωσης των διαφόρων άψυχων αντικειμένων που βρήκαμε γύρω από το θάμνο της αυλής, χρησιμοποιώντας ξανά τη ρουτίνα σκέψης "Step Inside". Το εν λόγω βίντεο είναι διαθέσιμο στο you tube. 

 Το υλικό που ανεβαίνει στην πλατφόρμα του προγράμματος είναι πάντοτε στα αγγλικά ώστε να είναι εφικτή η επικοινωνία των ομάδων που ανήκουν στο κάθε Walking Party.